ΔΙΖ ΝΤΕΗΖ

I’ve been out walking
I don’t do too much talking
These days, these days.
These days I seem to think a lot
About the things that I forgot to do
And all the times I had the chance to.

I’ve stopped my rambling,
I don’t do too much gambling
These days, these days.
These days I seem to think about
How all the changes came about my ways
And I wonder if I’ll see another highway.

I had a lover,
I don’t think I’ll risk another
These days, these days.
And if I seem to be afraid
To live the life that I have made in song
It’s just that I’ve been losing so long.
La la la la la, la la.

I’ve stopped my dreaming,
I won’t do too much scheming
These days, these days.
These days I sit on corner stones
And count the time in quarter tones to ten.
Please don’t confront me with my failures,
I had not forgotten them.

Anonymous asked

honey .. honey .. em could you bring me a cheeseburger ? it's just for my throat - the air-conditioning is our enemy in this busyness

Take five!

If I had a hammer

μίλα μου για το ατύχημα

μίλα μου για το ατύχημα

Brücke ins Nirgendwo

Brücke ins Nirgendwo

idyselectvaccines asked

Χτες είδα το the perks of being a wallflower. Σήμερα τυχαία είδα την ατάκα στο τουμπλρ σου. Συγκινήθηκα.

Και δεν έχω δει ακόμα την ταινία. Αλλά αυτή η σκέψη βασανίζει τις ανθρώπινες σχέσεις εδώ και αιώνες…

image

\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
Δεν είμαι λάφυρο
Δεν είσαι έπαθλο

Η παρουσία μου είναι επιθυμητή,
ή είναι απλώς η τρομακτική η απουσία μου;
\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\

[και τούμπαλιν]

skolix asked

με ποιο τροπο ξεπαρθενιαστηκε η μυτη σου?

Μου την έξυσε ένας τυπάς στο το μετρό του γυρισμού.

Αυτές οι σέξι κοιλότητες σχιζοφρενών πλαστικών

image


Στο μετρό στα ροζ βαγόνια, τα φασαριόζικα, μια κοπέλα κάθεται δίπλα μου, απ’ την πλευρά του παραθύρου. Δεν χαζεύει την πανέμορφη διαδρομή ανάμεσα στο Μέγαρο Μουσικής και τον Ευαγγελισμό, αλλά διαβάζει με τρομερή προσήλωση ένα φυλλάδιο από έναν πλαστικό χειρούργο για λιποαναρρόφηση και πλαστικές επεμβάσεις. Όταν γυρίζει σελίδα και έρχεται αντιμέτωπη με την ενότητα “Ρινοπλαστική”, τότε σηκώνει δειλά το χέρι και πιάνει διακριτικά τη μύτη της. Σαν να θέλει να ερευνήσει το πρόβλημα. Σαν να θέλει να την κρύψει.

Για να μην είμαι αδιάκριτος, μεταφέρω το βλέμμα μου στη δημόσιο υπάλληλο που κάθεται απέναντί μου και παρατηρώ τις πτυχώσεις που δημιουργούνται στη δερμάτινη τσάντα της, που θυμίζουν αυτές τις σέξι κοιλότητες στο σώμα, μέχρι που η τσάντα άρχισε να ιδρώνει γιατί με κατάλαβε και αυτή, και αποφάσισα να βγω από το βαγόνι.

10 λεπτά αργότερα θα πήγαινα μόνος μου σε ένα μπαρ. Παραγγέλνω μια μπύρα γιατί το τζακ είναι ακριβό και δεν έχω λεφτά. Η μπαργούμαν χαμογελαστή μου φέρνει αμέσως τη μπύρα και μετά δίνει ένα σβουριχτό φιλί στην κοπέλα της που εκτελούσε χρέη dj. Κάθομαι στη μπάρα. Πάντα μου άρεσε αυτό, από τη Γερμανία είχα να το κάνω.

Αγίου Βαλεντίνου, σκέφτομαι. Ok, we’re cool, we’re cool.

Το βλέμμα μου πάει στα αριστερά. Μια κοπέλα με το iPhone της διαβάζει ένα λήμμα στο wikipedia: Σχιζοφρένεια. Βλέπει ότι την παρατηρώ.
-“Με ρώτησε κάτι μια φίλη μου, γι’ αυτό το ψάχνω” είπε γελώντας. “Κανονικά δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ σήμερα. Είπα στη δουλειά μου ότι είμαι άρρωστη. Που είμαι δηλαδή. Τώρα που σου μιλάω έχω πυρετό”(…) “Ναι έχει περίπτερο. Όπως βγαίνεις αριστερά!”(…)”Καληνύχτα”.

Στο γυρισμό ξεπαρθενιάστηκε η μύτη μου. Μάλλον θα χρειαστώ το προσπέκτους της κοπέλας του μετρό.

Στη μοναξιά των αεροδρομίων

Ανασαίνω μ’ ανακούφιση είμαι

Ένας προνομιούχος Η αηδία μου

Είναι ένα προνόμιο

Προστατευμένο με τείχος

Συρματόπλεγμα φυλακή

Φωτογραφία του συγγραφέα.

Δε θέλω άλλο να τρώω να πίνω να ανασαίνω να αγαπάω μια γυναίκα έναν άνδρα ένα παιδί ένα ζώο. Δε θέλω άλλο να πεθαίνω. Δε θέλω άλλο να σκοτώνω.

Σκίσιμο της φωτογραφίας του συγγραφέα.

Hamletmachine | Ηλέκτρα

Εδώ Ηλέκτρα. Στην καρδιά του σκότους. Κάτω από τον ήλιο των βασανιστηρίων. Προς τις μητροπόλεις του κόσμου. Στο όνομα των θυμάτων.Αδειάζω όλο το σπέρμα που δέχτηκα. Μετατρέπω το γάλα των μαστών μου σε θανάσιμο δηλητήριο. Ανακαλώ τον κόσμο που γέννησα. Πνίγω τον κόσμο που γέννησα, μέσα στα σκέλια μου. Τον θάβω μες στην ντροπή μου. Κάτω η ευτυχία της υποταγής. Ζήτω το μίσος, η περιφρόνηση, η εξέγερση, ο θάνατος. Όταν με χασαπομάχαιρα στο χέρι θα διασχίζει τις κάμαρες σας, θα γνωρίσετε την αλήθεια.

“-Και γιατί συλλαμβάνομαι;
-Αυτό είναι κάτι που δεν μου επιτρέπεται να σας πω.”

   Φράντς Κάφκα, Η Δίκη.

Justine: The earth is evil. We don’t need to grieve for it. Claire: What? Justine: Nobody will miss it. Claire: But where would Leo grow? Justine: All I know is, life on earth is evil. Claire: Then maybe life somewhere else. Justine: But there isn’t. Claire: How do you know? Justine: Because I know things.

Justine: The earth is evil. We don’t need to grieve for it.
Claire: What? Justine: Nobody will miss it.
Claire: But where would Leo grow?
Justine: All I know is, life on earth is evil.
Claire: Then maybe life somewhere else.
Justine: But there isn’t.
Claire: How do you know?
Justine: Because I know things.

View in high-resolution